کلاه‌ از سر برمی‌داریم به افتخار ملکه‌های فوتسال آسیا

برای قهرمانی دختران فوتسالیست ایران، باید دوباره کف مرتب زد از راه دور، شاید صدایش را بشنوند، دخترانی که با کمترین امکانات دو بار پیاپی قهرمان آسیا شدند.
دو بار قهرمانی در آسیا. آخرین تصویری که از آخرین قهرمانی‌های تیم ملی فوتبال ایران در یاد دارید متعلق به چه تاریخی است؟ بازه زمانی‌اش را به یاد دارید؟ می‌توانید یازده بازیکن آخرین تیم ملی ایران که قهرمان جام ملت‌های آسیا شد را روی کاغذ بنویسید؟ لطفا از «گوگل» کمک نخواهید. فقط به یاد بیاورید.
آخرین قهرمانی باشگاهی ایران را چطور؟ یادمان هست؟ یادتان هست؟ تیمش را، بازیکنانش را، مسیری که طی کرد تا صعود کند و به قله برسد را. به عمرمان یا حتی به حافظه تاریخی‌مان قد می‌دهد اصلا این قهرمانی‌ها؟
در مقابل، دختران ایران اما نه یک بار، که دو بارپیاپی روی سکوی قهرمانی آسیا ایستاده‌اند. قابل تحسین است دخترانی که از سوی کنفدراسیون آسیا ملکه‌های فوتسال آسیا لقب گرفته‌اند اما در عین حال تاسف برانگیز.
تصویر امروز ما از دخترانی که قهرمان آسیا شده‌اند، گنگ، مبهم و ناشناخته باقی خواهد ماند. اکثریت یا شاید بتوان گفت تمامیت جامعه ما (منهای اندکی) حق دیدن هنر فرشته کریمی ولو با حجابی که تایید شده را ندارند؛ گلزنی‌های «سارا شیربیگی» و «فاطمه اعتدادی» را نداشتند حتی با این که تمام بدن خود را پوشانده بودند.
کسی امروز تعریف درستی از تکنیک ستاره‌های دختر ایرانی ندارد، آنها را در کوچه و خیابان نمی‌شناسند، حتی کسی نفهمید بخش عمده‌ای از این قهرمانی، با افتخار و اقتدار متعلق است به «فرزانه توسلی» دروازه‌بان تیم ملی. آنهایی که خیلی پیگیر باشند، فقط شنیده‌اند که همبازی‌هایش به او لقب «عقاب آسیا» داده‌اند. چرایش را کسی نمی‌داند. حتی نمی‌دانند تکنیک این دختران در چه سطحی در فوتبال تعریف می‌شود. واقعا دریبل‌هایی که می‌زنند، ضربات نهایی‌شان، چقدر هنرمندانه بوده که دو بار آنها را بر بام آسیا نشانده؟ فرشته کریمی کیست که دو دوره پیاپی درخشان‌ترین ستاره فوتسال دختران آسیا می‌شود؟
این ممنوعیت، تصمیم منصفانه‌ای برای تصویر فوتسال دختران ایران نیست. دخترانی که در زمین با همان ظاهر مورد توجه و مقبول جامعه ایرانی و اسلامی وارد زمین می‌شوند. اگر همین دختران با مصونیت و بدون محدودیت، قهرمان آسیا می‌شوند، چرا باید از چشم جامعه ایران دور بمانند؟ این تصمیم که نه، فقط یک سلیقه اعمال شده برای زندگی دختران قهرمان ایران است.
در توصیف مظلومیت و معصومیت قهرمان مطلق فوتسال آسیا همین بس که باید مهمترین خبرشان در حد چند جمله در سیما یا خطوطی از خبر در رسانه‌های نوشتاری باقی بماند. در اینجا، ثبت تصویر دختران فوتسالیست ایران در زمان تمرین و مسابقه ممنوع شد و باید تصویر شادی، گلزنی، جنگیدن و مبارزه آنها را از روی سایت کنفدراسیون فوتبال آسیا جست و جو کرد. با همه این محدودیت‌ها ملکه‌های آسیا توانستند با هدایت مربی با اخلاق و هوشمند خودشان، شهرزاد مظفر دوباره شادی را برایمان به ارمغان بیاورند. باید برای این تیم و به احترام عملکردشان کلاه از سر برداشت.
برای قهرمانی دختران فوتسالیست ایران، دوباره کف مرتب باید زد؛ از راه دور، شاید صدایش را بشنوند، شاید از اینکه بدون دیده شدن، مورد ستایش مردم، رسانه‌ها و منتقدان هستند به وجد بیایند. به حد همان شادی پاک و معصومانه‌شان بعد از قهرمانی در آسیا.

تسنیم/